Όταν οι Ευρωπαίοι θαλασσοπόροι άρχισαν από τον 15ο αιώνα να εξερευνούν τον άγνωστο – τότε – Ατλαντικό Ωκεανό, είχαν να αντιμετωπίσουν μια σειρά από κακουχίες, πολλές φορές πρωτόγνωρες. Τα υπερωκεάνια ταξίδια διέφεραν κατά πολύ από τα καθιερωμένα ταξίδια στη Μεσόγειο Θάλασσα και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές θάλασσες. Εκεί, τα ταξίδια διαρκούσαν λίγες ημέρες και τα πλοία είχαν πάντα κοντά τους μια γνώριμη ακτή για να καταφύγουν σε περίπτωση ανάγκης. Με την πρόοδο των εξερευνήσεων, οι αποστολές γίνονταν όλο και πιο μακρινές, με αποτέλεσμα η διάρκειά τους να φτάνει μήνες ή και χρόνια. Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ναυτικοί ήταν και η τροφή, η οποία συχνά περιοριζόταν στο ελάχιστο για να μην εξαντληθούν οι προμήθειες και είχε χαμηλή θρεπτική αξία. Η έλλειψη φρέσκων φρούτων και λαχανικών – για τα οποία δεν υπήρχε τρόπος να συντηρηθούν για καιρό – οδηγούσε σε μια τρομερή ασθένεια. Το σκορβούτο.
Το Αυγό του Κολόμβου
Ο Ιταλός χρονικογράφος Τζιρολάμο Μπεντζόνι, στο έργο του Historia del Mondo Nuovo, που εκδόθηκε το 1565, διηγείται μια χαρακτηριστική ιστορία για τον Χριστόφορο Κολόμβο. Σύμφωνα με αυτήν, ο Κολόμβος βρισκόταν κάποτε σε συμπόσιο μαζί με Ισπανούς ευγενείς, όπου η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τις Δυτικές Ινδίες. Κάποιος από τους παρευρισκόμενους του είπε πως, ακόμη κι αν εκείνος δεν είχε πραγματοποιήσει το ταξίδι, αργά ή γρήγορα κάποιος άλλος Ισπανός θα επιχειρούσε το ίδιο, αφού η Ισπανία διέθετε πολλούς ικανούς άνδρες, λογίους και κοσμογράφους. Ο Κολόμβος δεν αντέτεινε λόγια. Ζήτησε απλώς να του φέρουν ένα αυγό και προκάλεσε τους συνδαιτυμόνες του να το στηρίξουν όρθιο πάνω στο τραπέζι χωρίς κανένα στήριγμα. Ανάγνωση του υπολοίπου
Η Τεχνική της Volta do Mar
Η τεχνική της Volta do Mar (πορτ. «γύρισμα της θάλασσας») υπήρξε μία από τις σημαντικότερες ναυτιλιακές κατακτήσεις των Πορτογάλων κατά τον 15ο αιώνα. Η βασική της αρχή ήταν φαινομενικά παράδοξη. Αντί τα πλοία να επιστρέφουν ακολουθώντας την ίδια παράκτια διαδρομή από την οποία είχαν έρθει, απομακρύνονταν από τις ακτές και ανοίγονταν προς τον ωκεανό, ώστε να εκμεταλλευτούν ευνοϊκότερους ανέμους. Με αυτόν τον τρόπο, η επιστροφή γινόταν συχνά ταχύτερη, ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη. Ανάγνωση του υπολοίπου
Η Απόσταση και η Ταχύτητα στον Ωκεανό
Πριν από την Εποχή των Ανακαλύψεων, οι ναυτικοί της Μεσογείου και των άλλων ευρωπαϊκών θαλασσών για να περιγράψουν την απόσταση ενός ταξιδιού έδιναν συχνά μεγαλύτερη έμφαση στη συνηθισμένη διάρκεια του, βασιζόμενοι στα παράκτια σημάδια που τους καθοδηγούσαν. Οι περισσότερες πλεύσεις γίνονταν κοντά στις ακτές, όπου νησιά, ακρωτήρια και γνωστά λιμάνια λειτουργούσαν ως φυσικά σημεία αναφοράς. Σε αυτό το περιβάλλον, η συνεχής και ακριβής μέτρηση της στιγμιαίας ταχύτητας δεν ήταν πάντοτε τόσο κρίσιμη όσο θα είναι αργότερα στους ανοιχτούς ωκεανούς. Ανάγνωση του υπολοίπου
Η Ρόδος και το Rhode Island
Το 1524, ο Φλωρεντινός θαλασσοπόρος Τζιοβάνι ντα Βερατσάνο, πλέοντας για λογαριασμό του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄, απέπλευσε από το Σεν Μαλό αναζητώντας ένα βορειότερο θαλάσσιο πέρασμα προς την Ασία, έξω από τη ζώνη επιρροής των Ισπανών. Αφού διέσχισε τον Ατλαντικό, έφτασε στις ακτές της σημερινής Βόρειας Καρολίνας και από εκεί συνέχισε βόρεια, εξερευνώντας μεγάλο τμήμα της ανατολικής ακτογραμμής της Βόρειας Αμερικής έως τη Νέα Γη. Το ταξίδι αυτό υπήρξε η πρώτη μεγάλη γαλλική αναγνωριστική αποστολή στις ακτές του σημερινού ατλαντικού Καναδά και των ανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών. Στην αφήγησή του για το ταξίδι, ο Βερατσάνο αναφέρει ένα νησί κοντά στην είσοδο του Narragansett Bay, το οποίο του θύμισε τη Ρόδο. Ανάγνωση του υπολοίπου
Το Ταχυδρομικό Δέντρο
Το 1501, κατά την επιστροφή της αρμάδας του Πέντρο Άλβαρες Καμπράλ από την Ινδία, ένα από τα πλοία της αποστολής, το São Pedro, με πλοίαρχο τον Pêro de Ataíde, αποκόπηκε από τον υπόλοιπο στόλο στις νότιες και νοτιοανατολικές θάλασσες της Αφρικής. Ο Ataíde, ύστερα από δύσκολη πλεύση και χωρίς επαφή με τα άλλα πλοία, κατευθύνθηκε προς το γνωστό πορτογαλικό σημείο ανεφοδιασμού στον Aguada de São Brás, το σημερινό Mossel Bay, ελπίζοντας ότι εκεί θα έβρισκε ίχνη των συντρόφων του ή θα μπορούσε να αφήσει μήνυμα για όσους ακολουθούσαν. Ανάγνωση του υπολοίπου
Ο Γάτος του Φλίντερς
Το 1795, το βρετανικό πλοίο HMS Reliance απέπλευσε για τη νεοσύστατη αποικία της Νέας Νότιας Ουαλίας, μεταφέροντας τον νέο κυβερνήτη John Hunter. Ανάμεσα στους αξιωματικούς του πλοίου βρισκόταν και ο νεαρός Matthew Flinders, ο οποίος στα επόμενα χρόνια θα εξελισσόταν σε έναν από τους σημαντικότερους ναυτικούς εξερευνητές και χαρτογράφους που συνδέθηκαν με την Αυστραλία. Ήδη από τα πρώτα του ταξίδια είχε δείξει ιδιαίτερη ικανότητα στην παρατήρηση, στη ναυτική πλοήγηση και στη χαρτογράφηση άγνωστων ακτών. Το 1799, πάνω στο ίδιο πλοίο, γεννήθηκε ένας γάτος που έμελλε να γίνει ο πιο γνωστός σύντροφος του Φλίντερς. Ο Τριμ (Trim). Ανάγνωση του υπολοίπου
Αουτόρου – Ο Πρώτος Ιθαγενής Πολυνήσιος φτάνει στην Ευρώπη
Στις 6 Απριλίου 1768, ο Γάλλος θαλασσοπόρος Λουί Αντουάν ντε Μπουγκενβίλ, κατά τον πρώτο γαλλικό περίπλου της Γης, έφτασε στην Ταϊτή, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εύφορα νησιά της Πολυνησίας. Η άφιξή του άφησε βαθιά εντύπωση στους Γάλλους, οι οποίοι βρέθηκαν μπροστά σε έναν τόπο με πλούσια βλάστηση, ήπιο κλίμα και κοινωνίες πολύ διαφορετικές από τις ευρωπαϊκές. Ο Μπουγκενβίλ και οι άνδρες του έγιναν δεκτοί φιλικά από τους κατοίκους, ενώ η σύντομη παραμονή τους στο νησί συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας εξιδανικευμένης ευρωπαϊκής εικόνας για την Ταϊτή. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Μπουγκενβίλ ονόμασε το νησί «Νέα Κύθηρα», ένα όνομα που παρέπεμπε στον κόσμο της Αφροδίτης, του έρωτα και της αρμονίας με τη φύση. Ανάμεσα στους νησιώτες που συνδέθηκαν στενά με τους Γάλλους ήταν ο Αουτόρου, ένας άνδρας από τη Ραϊατέα, ο οποίος έδρασε ως πολύτιμος μεσολαβητής ανάμεσα στις δύο πλευρές. Ανάγνωση του υπολοίπου
Ο Ασημένιος Στόλος
Ο Ασημένιος Στόλος ήταν το ισπανικό σύστημα νηοπομπών που συνέδεε την Ισπανία με τις αποικίες της στην Αμερική. Μετέφερε από την Ευρώπη εμπορεύματα προς τον Νέο Κόσμο και επέστρεφε στην Ισπανία με αποικιακά προϊόντα, κυρίως ασήμι και χρυσό, αλλά και πολύτιμους λίθους, καπνό, ζάχαρη, χρωστικές ουσίες και άλλα εμπορεύματα υψηλής αξίας. Η τακτική οργάνωση αυτού του συστήματος καθιερώθηκε στις δεκαετίες του 1560. Συνήθως δύο μεγάλοι στόλοι αναχωρούσαν κάθε χρόνο από τη Σεβίλλη: ο ένας κατευθυνόταν προς τη Βέρα Κρουζ στο Μεξικό και ο άλλος προς την Καρθαγένη και το Πορτομπέλο. Αφού ολοκλήρωναν τη φόρτωση, συγκεντρώνονταν στην Αβάνα και επέστρεφαν μαζί στην Ισπανία υπό πολεμική προστασία.
Αγαπημένα των αναγνωστών
GREAT NAVIGATOR 